17-12-2011 - Verslag Wilma over verblijf in Ghana
Hieronder kun je het prachtige verslag lezen van Wilma. Samen met haar man Charles bezocht zij onlangs voor de vijfde keer Hanukkah.
Akwaaba Wilma en Charles.
Welkom, en dat waren we weer, voor de 5e keer.
De kinderen hadden nog een paar dagen vakantie en stonden in grote getale op het vliegveld om ons met een spandoek en luid gezang welkom te heten. Vooral Lucas en Jennifer waren blij hun obruni
(blanke) dad en mum weer te zien. Een geweldig begin van twee heerlijke, warme, intense weken.
Veel bekende kinderen, sommigen flink gegroeid en allemaal happy en gezond. Er waren ook veel nieuwe gezichtjes. De paar maanden oude Nick en Kwame, die goed groeien op de volwaardige babymelk. Baby Mac groeit zelfs zo hard dat hij nu, door zijn dikke wangen , als Big Mac door het leven gaat. De 3-jarige Alice betovert iedereen met haar grote ogen en de gehandicapte Annabel legt, zich voortslepend, hele afstanden af, bijtend op haar t-shirt en slijt daarmee een stel kleren per dag.
De broertjes Edmond en Kwaku zijn echte boefjes. Vooral Kwaku daagt je ieder moment uit, maar je kunt op hem echt niet boos worden. Het is zijn manier om aandacht te krijgen en dat lukt hem aardig. Sophia doet haar eerste stapjes en de 2-jarige Mary gaat haar eigen gang en zorgt zelf wel dat ze niets tekort komt. Met Vera in je armen smelt je helemaal weg. Ik ben jaloers op haar toekomstige adoptie ouders . We hopen haar in Nederland nog eens te ontmoeten.
Ons mannetje Godfred valt niet op, maar laat zich wel horen als het nodig is. We missen de grote meiden Anita, Leticia, Adwoa en Afia. Als helpende hand bij de kleintjes, maar ook hun geintjes, lachsalvo’s en gesprekken. Allen hebben Hanukkah verlaten om hun volgende stap in de toekomst te zetten. Hopelijk zijn ze gesterkt door de aandacht en liefde op Hanukkah zodat ze tot volwaardige volwassenen zullen uitgroeien. Esther heeft voor zichzelf al afscheid genomen van Hanukkah en is ervan overtuigd dat haar dochter Ellen een goede toekomst te wachten staat en zal zonder haar verder gaan. De reële visie op de buitenwereld ontbreekt: ze zal groot geld gaan verdienen als beroemde actrice.
Het is mooi om te zien hoe de grote-meiden-taken automatisch worden overgenomen door de grote jongens. Vooral Gideon voelt zich verantwoordelijk. Als een vaderfiguur waakt hij over de kleintjes, bemiddelt in conflicten en dwingt respect af. Hij trekt Yaw met zich mee en haalt hem uit zijn schulp, hetgeen bij zijn broertje Kwabena niet nodig is. De nieuwe baby en peuterbedjes, die met de laatste container zijn meegekomen , liggen vol. De mama’s hebben hun handen vol aan de verzorging . Aan de bergen vuile kleding, die met de hand iedere dag wordt gewassen, komt nooit een eind. De nieuwe kook-mama gebruikt veel groenten en het eten ziet er iedere dag heerlijk uit. De binnenkeuken is afgebroken . Hier hadden onze westerse ideeën de overhand gehad en werden we bestraft door een kolonie van kakkerlakken uit de kastjes. Het gasfornuis was te ingewikkeld en de Afrikaanse kookpotten hoorden buiten op het vuur. Zo ontstond de nieuwe buitenkeuken.
’s Morgens maakt men een groot vuur onder een dampende pot, waar de vlammen omheen dansen. Stukken hout worden doorgeschoven en zorgen voor veel rookontwikkelingen.
De peuters en kleuters spelen erom heen, de 10- jarige Rose pakt met haar blote handen de gloeiend hete deksel , roert de warme massa en giet heel bedreven de hete pap in de klaarstaande kommen. Iedereen zoekt een plekje op de stenen en tracht de hete coco naar binnen te werken.
De tweede dag bezorg ik iedereen toch maar weer een lepel, hoewel die hier niet aan te slepen zijn. Daar de groep kleuters die naar school gaat groot is, ontfermen de vrijwilligers zich over de uniformen , zodat de kinderen op tijd en netjes naar school gaan. Dat dit stukje verantwoordelijkheid overgenomen moet worden is soms nodig. Het is ook wel enigszins begrijpelijk dat mooie kleren, schoenen en schooltassen door sommige workers even ‘geleend‘ worden en vervolgens verdwijnen.
Dit is een steeds terugkerend probleem. Wanneer je denkt betrouwbare mama’s in huis te hebben, kunnen ze soms de verleiding niet weerstaan om wat mee te nemen . Begrijpelijk als je hun thuissituatie kent, maar niet te tolereren. En zo maakten we dit jaar kennis met een paar nieuwe mama’s en hopen dat zij inzien dat werken op Hanukkah het mooiste en dankbaarste werk is dat ze kunnen krijgen.
Waar wordt je ’s morgens vroeg zo verwelkomd met good-morning, armpjes om je nek en kussen op je wang?
Waar zie je ’s morgens iedereen voor elkaar zorgen, zodat ze allemaal met een gevulde food-bag naar school gaan?
Waar maak je mee dat de gehandicapte kinderen worden geholpen zonder dat iemand dat hoeft te vragen?
Waar maak je mee dat al die peuters en kleuters hun buikjes gevuld krijgen, zonder dat iemand vergeten wordt? ( Er zit systeem in, maar ik heb het nog steeds niet ontdekt!). Waar maak je mee dat de hond ’s morgens nog rondloopt en ’s avonds op het vuur ligt? De kinderen hebben een feestmaal en lopen de andere dag nog op de botten te kluiven! Waar maak je mee dat je de plannen voor een paar klaslokalen bespreekt en na 2 weken de fundering al is uitgegraven? Waar maak je mee dat de kinderen en workers voor je willen zingen en bidden bij je afscheid en je traantjes moet drogen omdat ze je gaan missen?
Wij maakten het allemaal mee en dan hebben we het nog niet gehad over de omliggende dorpen die we bezocht hebben om ook die kinderen een klein zetje te geven. De gelaatsuitdrukkingen als ze een snoepje krijgen blijven op je netvlies staan! Wanneer voel je je rijk?We hebben weer een stukje Afrika meegenomen en zullen het zeker gebruiken om ons met Sint en Kerst te verrijken! Dank je wel Hanukkah en we hopen volgend jaar weer op: Akwaaba .
Wilma en Charles
