Aantal gasten online: 4
Aantal verkochte stenen voor de bouw van de school
Ook een steentje bijdragen? Doneer nu!
[ terug ]
Zo hebben we Kwaku een maand geleden opgehaald van het politiebureau. Hij is 11 jaar en verkocht dingen op straat. De kinderbescherming is met hem bezig. Zij zoeken op dit moment uit of hij famillie heeft die goed voor hem zou kunnen zorgen. Uiteindelijk besluiten zij of Kwaku in Hanukkah kan blijven. Kwaku lijkt het erg naar zijn zin te hebben. Hij is bijdehand en kan goed met de andere kinderen opschieten.
Vorige week hebben we Aishetu opgehaald. Ze is 11 jaar en komt oorspronkelijk uit Burkina Faso. Ze woont inmiddels al twee jaar in Ghana, om een vak te leren bij familie en spreekt daarom wel Twi. Ze kan alleen geen Engels. Ze is nu in Hanukkah omdat ze geslagen wordt door de tante bij wie ze verblijft. Er woont nog meer familie van haar in Ghana en de Kinderbescherming zoekt nu uit of ze bij een andere oom of tante kan blijven of dat het beter is dat ze teruggaat naar Burkina Faso.
Gelukkig maken we ook mee dat het anders kan: Diezelfde week belde de politie voor een jongen van een jaar of 10, 12. Toen we hem ophaalden bleek dat hij niet kon praten. We vermoedden dat hij doof was. Om die reden wisten we geen naam en waren we ook niet zeker of het een jongen of een meisje was. ’s Avonds laat werden we echter al gebeld door zijn ouders, die hem waren kwijtgeraakt en al de hele dag naar hem zochten. De volgende ochtend haalden ze hem op. Uit dat telefoongesprek konden we natuurlijk niet opmaken of het zijn echte ouders waren maar toen ze op Hanukkah kwamen bleek uit de reactie van de jongen dat het wel zo was. Hij blijkt niet doof maar ten gevolge van malaria kan hij niet meer praten en is hij geestelijk gehandicapt. Hij is wel heel ondeugend want hij bleek op een vrachtwagen te zijn geklommen. De chauffeur van die vrachtwagen had hem naar het politiebureau gebracht. Twee dagen later zat hij trouwens weer op het politiebureau, maar dit keer wisten we zijn ouders zo te vinden.
Een paar dagen later stonden we al weer bij de politie op de stoep. Er was een meisje gebracht die zei dat ze uit Techiman kwam en dat haar ouders overleden waren. Ze zei dat ze met haar zus naar Sunyani gekomen was maar dat haar zus haar had achtergelaten. Echter, bij iedereen waar we verhaal gingen halen veranderde het meisje haar verhaal weer. Op een gegeven moment vroeg de Kinderbescherming haar naar de school waar ze in Techiman naartoe ging. Ze noemde een naam van een school die helemaal niet bleek te bestaan. Vandaag bleek dat haar ouders wel leven en dat ze uit een redelijk welgesteld gezin uit Techiman komt. Het is dan lastig om erachter te komen waarom kinderen toch besluiten van huis weg te lopen en al die leugens ophangen terwijl het lijkt alsof ze het thuis goed hebben. Ze gaat dan ook weer terug naar waar ze vandaan komt.
08-04-2010 - Nieuws over Kwaku, Aisha, Nana en Yamama
Niet alle kinderen die in Hanukkah komen blijven voorgoed. Af en toe worden er kinderen opgevangen die maar een of een paar nachtjes blijven. De afgelopen paar weken zijn er een heleboel kinderen bijgekomen. Tot op heden is van sommigen niet duidelijk of ze zullen blijven, maar om een idee te geven van het dagelijkse Hanukkah leven vertellen we ook hun verhaal.Zo hebben we Kwaku een maand geleden opgehaald van het politiebureau. Hij is 11 jaar en verkocht dingen op straat. De kinderbescherming is met hem bezig. Zij zoeken op dit moment uit of hij famillie heeft die goed voor hem zou kunnen zorgen. Uiteindelijk besluiten zij of Kwaku in Hanukkah kan blijven. Kwaku lijkt het erg naar zijn zin te hebben. Hij is bijdehand en kan goed met de andere kinderen opschieten.
Vorige week hebben we Aishetu opgehaald. Ze is 11 jaar en komt oorspronkelijk uit Burkina Faso. Ze woont inmiddels al twee jaar in Ghana, om een vak te leren bij familie en spreekt daarom wel Twi. Ze kan alleen geen Engels. Ze is nu in Hanukkah omdat ze geslagen wordt door de tante bij wie ze verblijft. Er woont nog meer familie van haar in Ghana en de Kinderbescherming zoekt nu uit of ze bij een andere oom of tante kan blijven of dat het beter is dat ze teruggaat naar Burkina Faso.
Gelukkig maken we ook mee dat het anders kan: Diezelfde week belde de politie voor een jongen van een jaar of 10, 12. Toen we hem ophaalden bleek dat hij niet kon praten. We vermoedden dat hij doof was. Om die reden wisten we geen naam en waren we ook niet zeker of het een jongen of een meisje was. ’s Avonds laat werden we echter al gebeld door zijn ouders, die hem waren kwijtgeraakt en al de hele dag naar hem zochten. De volgende ochtend haalden ze hem op. Uit dat telefoongesprek konden we natuurlijk niet opmaken of het zijn echte ouders waren maar toen ze op Hanukkah kwamen bleek uit de reactie van de jongen dat het wel zo was. Hij blijkt niet doof maar ten gevolge van malaria kan hij niet meer praten en is hij geestelijk gehandicapt. Hij is wel heel ondeugend want hij bleek op een vrachtwagen te zijn geklommen. De chauffeur van die vrachtwagen had hem naar het politiebureau gebracht. Twee dagen later zat hij trouwens weer op het politiebureau, maar dit keer wisten we zijn ouders zo te vinden.
Een paar dagen later stonden we al weer bij de politie op de stoep. Er was een meisje gebracht die zei dat ze uit Techiman kwam en dat haar ouders overleden waren. Ze zei dat ze met haar zus naar Sunyani gekomen was maar dat haar zus haar had achtergelaten. Echter, bij iedereen waar we verhaal gingen halen veranderde het meisje haar verhaal weer. Op een gegeven moment vroeg de Kinderbescherming haar naar de school waar ze in Techiman naartoe ging. Ze noemde een naam van een school die helemaal niet bleek te bestaan. Vandaag bleek dat haar ouders wel leven en dat ze uit een redelijk welgesteld gezin uit Techiman komt. Het is dan lastig om erachter te komen waarom kinderen toch besluiten van huis weg te lopen en al die leugens ophangen terwijl het lijkt alsof ze het thuis goed hebben. Ze gaat dan ook weer terug naar waar ze vandaan komt.
