17-01-2010 - Dorien's verslag over Maa Afia

Je hebt personeel, of je hebt het niet!

Dankbaar maak ik gebruik van een deel van Dorien's verslag: het stukje over Maa Afia!

Duidelijk wordt maar weer waarom voor de kinderen van Hanukkah de vrijwilligers zo belangrijk zijn.

Die dag gingen we ook weer naar het ziekenhuis met Maa Afia (spreek uit als Mefia). Zij is tijdelijk in Hanukkah (uit dat dorpje met die drie huizen) om uit te zoeken waarom ze zo vaak ziek is.

 Begin januari kon ze haar been amper bewegen en had ze telkens hele hoge koorts. In het ziekenhuis werden er rontgenfoto's gemaakt, kreeg ze (natuurlijk) anti-malaria medicijnen en antibiotica, maar het hielp niet.

Een nacht heeft ze bij ons op de kamer geslapen. Het was echt hartverscheurend om te zien hoeveel pijn ze had. Ze had 39.5 graden koorts, haar hart ging als een gek tekeer en ze ademde heel snel, best eng om te zien, maar gelukkig ging het na een paracetamol en een uur haar hoofd koelen met een natte handdoek weer een stuk beter en gingen we allebei weer slapen.

De volgende dag werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Er werd een test gedaan om te kijken of ze misschien reuma heeft, want daar lijkt het verdacht veel op.  

Een tijdje geleden had ze namelijk hetzelfde probleem met haar arm, toen kon ze die een tijdje niet bewegen, nu was het eerst haar ene heup en toen de andere. Je moet weten dat het een heel bijzonder meisje is.

 Voor zover wij weten spreekt ze geen Engels en Twi. Ze heeft dan ook nog nooit een woord tegen me gezegd. Ik kon ook non-verbaal amper contact met haar krijgen omdat ze zo gehoorzaam is. Als ik zeg dat ze moet gaan liggen gaat ze liggen, als ik zeg dat ze moet gaan zitten gaat ze zitten, als ze haar water op moet drinken doet ze dat en anders schudt ze haar hoofd. Ze zit op Hanukkah vaak alleen niks te doen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook nog nooit veel tijd aan haar had besteed, hoor. Maar in het ziekenhuis bleek dat, met heel veel moeite, je wel contact met haar kan krijgen. Hier is het zo dat ouders altijd bij hun kind moeten blijven om het te wassen, te eten te geven, aan te kleden etc. dus vandaar dat ik een paar ochtenden in het ziekenhuis, met haar, heb doorgebracht. Daar was het dat ik haar voor het eerst zag lachen. Het was mij in die zes weken nog nooit opgevallen dat ze haar tanden al wisselde omdat ze nog nooit haar mond open had gedaan!

 Op een gegeven moment nam ik een Engels boek met tekeningen en woordjes mee. In eerste instantie liet ik haar plaatjes aanwijzen maar op een gegeven moment herhaalde ze wat ik zei! In het Engels! Het was voor het eerst dat ik haar stem hoorde. Het was zo'n geweldig moment, dat we dat voor elkaar hebben gekregen. Ze vond het heel leuk om op m'n schoot te zitten en het hele boek door te werken, dus nu kent heeft ze al een heel aantal Engelse woorden een keer gehoord.

Met haar gezondheid ging het heel goed en dinsdag werd ze ontslagen.

Uit de testresultaten bleek vrijdag echter dat ze geen reuma heeft en ook niet de andere ziekte met een moeilijke naam die ik vergeten ben. We zijn nog geen stap verder want vrijdag belde Mariette om te zeggen dat Maa Afia weer hele hoge koorts had en weer opgenomen was.