12-09-2009 - Belevenissen van Tynke in Hanukkah!

In de vier weken dat ik hier nu ben heb ik al vaker het ziekenhuis gezien dan in Nederland in vier jaar! Dat verschil zit ‘m vooral in de feiten:

• Dat we in Nederland heel veel zelf oplossen door zelf na te gaan wat er aan de hand zou kunnen zijn wanneer je je niet goed voelt, op internet te zoeken naar verklaringen voor de symptomen en naar een apotheek te gaan voor de juiste medicatie.

• Dat we in Nederland allemaal een huisarts hebben die ons kan helpen bij de onverklaarbare symptomen of bij medische problemen die we niet zelf op kunnen lossen. Deze arts schrijft ons dan medicijnen voor, of zegt dat er niets aan de hand is, of verwijst ons door naar het ziekenhuis of een specialist.

• Dat ik nou eenmaal niet een persoon ben die snel naar een dokter stapt, ook al kan ik wel uitgebreid klagen over minimale pijntjes en onverklaarbare symptoompjes.

• Dat heel veel kinderen in Hanukkah de afgelopen maand ziek zijn geweest.

Deze week ging het om:
Yaw - binnen één ochtend werd zijn malaria vrij heftig. Gelukkig hoefde hij niet opgenomen te worden. Na twee pijnlijke injecties en met een zak medicijnen mocht hij weer mee naar huis en gelukkig is hij snel hersteld.
Anita - de waterpokken. Na één slechte dag is ook zij dankzij een zak medicijnen spoedig hersteld. Anita is 13 en ik vraag haar of zij zelf haar medicijnen op de juiste tijd in kan nemen. Ja dat kan ik wel is haar reactie. Na iedere maaltijd komt ze toch even aan mij vragen wat ze met de pillen moet doen. Heel goed want dat had ik ook gezegd, als je het niet weet kun je het mij vragen. Tot ze op de derde dag komt vertellen dat ze niet meer weet waar ze al haar medicijnen heeft gelaten en ze daarom al 1,5 dag niet in heeft genomen. Gelukkig vinden we ze snel weer. Vanaf dat moment leggen we de medicijnen van haar bij alle andere medicijnen en wordt ik hoofdzuster en Anita mijn assistente. Elke keer na het ontbijt, de lunch of het diner roep ik ‘Medicine Time' en dan roept Anita één voor één de juiste kinderen bij mij. Ik schenk de juiste medicijnen in en Anita zorgt ervoor dat het kind de medicijnen ook echt opdrinkt. Het is fijn om het samen te doen want er zijn 7 kinderen met verschillende soorten medicijnen (3 kinderen een ijzer- en vitaminen drankje om nog wat aan te sterken) gedurende verschillende momenten op de dag.

Het waren namelijk niet alleen Yaw en Anita die ziek waren deze week...
Ellen - Eén van de waterpokken van de afgelopen weken is gaan ontsteken. Het is een lelijke bult op haar been geworden die helaas voor haar opengeprikt moet worden. Een aantal dagen moet de wond gereinigd worden (zeer pijnlijk voor haar) en een nieuw verbandje aangebracht. Daarnaast krijgt zij een aantal dagen een antibioticakuur. Gelukkig is haar beentje snel hersteld.
Mary was in de eerste week dat ik hier kwam ziek, en deze week heeft zij weer koortsaanvallen gehad. Ook voor Mary is er een zak medicijnen gekomen en langzaam knapt ook Mary weer op.

Joseph was ook in de eerste week van mijn verblijf in Hanukkah ziek en ook hij is deze week weer vrij ziek geweest. Hij had nog steeds zijn verkoudheid en lelijke hoest, maar toen kwam er koorts bij. Gelukkig kwam de dokter in Hanukkah zodat hij bij zijn wekelijkse controle gelijk Mary en Joseph medicijnen kon voorschrijven. Twee dagen later begon Joseph echter vreselijk over te geven. Iedere keer als ik hem medicijnen of eten wilde geven moest hij spugen. Ik besloot daarom naar het ziekenhuis te gaan voor een malariatest. Ik vraag aan Moses of het mogelijk is direct naar het laboratorium te gaan in het ziekenhuis, zonder alle formulieren en verschillende zusters en doktoren af te gaan. Moses geeft aan dat ik alleen een verwijzing van de dokter nodig heb. In het ziekenhuis aangekomen groet ik de zuster bij de balie en zeg dat ik alleen voor het lab kom dus of ik gelijk door kan lopen. Dat kan zegt ze en daarom loop ik de dokterskamer binnen. Het is er erg druk maar ze spreekt me wel vrij snel aan. Ze vraagt waarvoor ik kom en ik zeg dat ik alleen een verwijzing voor het laboratorium wil. Dat kan niet zomaar zegt ze. Wat wil je testen? Waarop baseer je dat hij malaria heeft? Waar zijn alle formulieren? Ik probeer geduldig (in hoeverre dat nog lukt want ik begin het slome gedoe in het ziekenhuis wat zat te worden) uit te leggen dat de dokter Joseph al heeft gezien in Hanukkah, maar omdat hij nu ook begint te spugen ik wil controleren of er niet ook malaria in zijn lijfje aanwezig is. De dokter is niet in haar beste bui (of misschien is ze altijd zo) en stuurt me terug naar de balie om zijn formulieren aan te maken. Met de formulieren kan ik na 10 minuten weer terug haar kamer in. Heb je hem laten wegen en temperaturen vraagt ze. Nee zeg ik maar ik weet zijn gewicht en zijn temperatuur want ik heb hem vanmorgen nog thuis gewogen en getemperatuurd. Dat neem ik niet aan zegt ze. En dus ga ik (inmiddels richting kookpunt stijgend) terug naar de zuster om hem te laten wegen en temperaturen. Deze hoofdzuster lijkt tot nu toe meestal redelijk behulpzaam en ik vraag haar of er ook een andere arts aanwezig is (dan die niet zo aardige). In een andere kamer is nog een arts zegt ze. Hier mag ik zo naar binnenlopen en ze blijkt de kinderen van Hanukkah te kennen. Ik hoef haar niet eens uit te leggen wat er aan de hand is en krijg meteen een verwijzing voor het lab. Bij het laboratorium aangekomen is het erg druk. Toch wordt ik vrij snel geholpen. Na het bloed prikken zegt de zuster dat ik in de wachtkamer moet wachten. Ik vraag haar hoe lang het duurt. Ik denk dat ze deze vraag nog nooit gehoord heeft want ik moet het drie keer op een andere manier vragen voordat ze iets anders zegt dan wacht gewoon. Ze denkt dat het een uur gaat duren. Omdat ik ondertussen al ruim een uur in het ziekenhuis ben besluit ik terug te gaan naar Hanukkah. Joseph heeft er niets aan nog langer daar te zijn en moet ondertussen ook wat eten. Eenmaal bij Hanukkah besluit hij dat hij daar geen zin in heeft. Hij heeft meer behoefte aan slapen. Wanneer ik dan alle kinderen van hun medicijnen heb voorzien ga ik terug om zijn resultaten op te halen. Het duurt even voordat het gevonden is, maar het goede nieuws is dat er geen malaria gevonden is. Ik ga toch even terug naar de behulpzame arts (mevrouw Polina) om te vragen wat het dan kan zijn. Heel geduldig vraagt ze mij wat alle symptomen zijn. Ik laat haar ook de medicijnen zien die de dokter twee dagen eerder al heeft voorgeschreven. Dokter Polina zegt dat het kan zijn dat Joseph overgeeft omdat hij koortsaanvallen heeft. Ze schrijft paracetamol voor die hij niet moet slikken maar in zijn ‘achterwerk' gaan zodat hij ze niet uit kan spugen. Enigszins opgelucht door de hulp van deze vriendelijke arts keer ik weer terug naar Hanukkah met dus nog meer medicijnen. Ook deze medicijnen lijken te helpen, maar het zal wel weer even duren voordat hij helemaal gezond is. Als hij maar snel weer goed alles kan eten ben ik allang blij want met al dat spugen valt hij nog af, terwijl hij juist aan moet komen. Ik heb weer mijn zorg over de kleintjes (ook Joshua is erg mager) uitgesproken naar Moses. Hij heeft nu meer druk achter het voedingspatroon van de kleintjes gezet. Nu hebben zij twee dagen een prutje van pompoen en fruit en verse vis gekregen tussen de middag. Lucas vindt het heerlijk. Joseph heeft het helaas nog niet aangedurft om het te eten omdat hij steeds spuugt. Hopelijk lukt het vandaag want pompoen zou goed voor hem zijn.
Moses heeft ook gezegd dat wanneer Mariëtte in Ghana aankomt (op de 15e september) hij haar en hun twee kleine jongens op gaat halen in Accra. Ik mag dan mee en we zullen Joseph dan meenemen om hem naar het ziekenhuis in Accra te brengen. Daar willen ze in ieder geval één dag zorgen dat hij gecontroleerd wordt. Ik dacht dat Mariëtte had gezegd meer dagen, maar dat zien we tegen die tijd wel. Ik ben al lang blij dat er nu weer iets gaat gebeuren om te kijken wat er met hem aan de hand is. Wordt dus vervolgd! Voorlopig heb ik in ieder geval even genoeg van de ziekenhuizen in Ghana. Ik heb het idee dat we er zieker (en ik in ieder geval vermoeid door de frustraties) uitkomen dan dat we er ingaan.

Joseph