Aantal gasten online: 3
Aantal verkochte stenen voor de bouw van de school
Ook een steentje bijdragen? Doneer nu!
[ terug ]
Jammer genoeg ging dat niet zo makkelijk als wij hoopte. Iemand had eerder in de week een 'afspraak' gemaakt voor ons met de cardioloog op donderdag(eergister). Dat bleek helemaal niet zo te zijn en we werden overal naartoe gestuurd! Uiteindelijk moesten we gister terug komen want dan zou de dokter er zijn. Nou oke, dan doen we dat toch? Eenmaal weer terug in Kumasi de volgende dag weer overal heen gestuurd en uiteindelijk terug naar de kinderarts waar we donderdag het eerst waren geweest. O, zei de hoofdzuster, de kinderarts is er vandaag niet die was er gister!
Om toch maar wat te bereiken zijn we naar de emergency gegaan. Dat was ook voor kinderen. Ik zag kinderen met ouders binnenkomen waarvan ik zeker begreep dat ze voor mochten, maar niet dat ze nu pas kwamen! Een jongetje kon alleen nog maar liggen, een meisje die voor pampus in een rolstoel lag en een ander meisje die gewoon echt gek was. Ze bleef dingen roepen en had haar dat alle kanten opstond waardoor ze nog gekker leek. Waarschijnlijk laat ze absoluut niet toe dat iemand iets aan haar doet, en ook veel te veel beweegd. Ze was zelfs een beetje eng. Bovendien was het heel triets om te zien. Waarom komen ze zo laat? Het ging hier trouwens ook een stuk minder vriendelijk dan in het ziekenhuis in Sunyani vond ik. Ik zou volgens mij ook gek worden als zuster met al die moeders om me heen.
Maargoed, na lang wachten moeten we donderdag weer terug komen en hopelijk kunnen ze dan meteen de testen doen...
.
)
23-05-2009 - Sara's beleving met Joseph
We zijn al 2x keer naar het ziekenhuis in Kumasi gegaan. Dat is zo'n 2,5 uur als het verkeer mee zit en David, de broer van Moses (helpt veel in hanukkah) lekker hard doorrijd. Dat moet trouwens doodvermoeiend zijn als je die wegen ziet hier in Ghana. Je zou denken dat grote steden als Kumasi en zeker Accra goede wegen heeft. Nou vergeet het maar! Gewoon 1 baans met gaten zo af en toe.Jammer genoeg ging dat niet zo makkelijk als wij hoopte. Iemand had eerder in de week een 'afspraak' gemaakt voor ons met de cardioloog op donderdag(eergister). Dat bleek helemaal niet zo te zijn en we werden overal naartoe gestuurd! Uiteindelijk moesten we gister terug komen want dan zou de dokter er zijn. Nou oke, dan doen we dat toch? Eenmaal weer terug in Kumasi de volgende dag weer overal heen gestuurd en uiteindelijk terug naar de kinderarts waar we donderdag het eerst waren geweest. O, zei de hoofdzuster, de kinderarts is er vandaag niet die was er gister!
Om toch maar wat te bereiken zijn we naar de emergency gegaan. Dat was ook voor kinderen. Ik zag kinderen met ouders binnenkomen waarvan ik zeker begreep dat ze voor mochten, maar niet dat ze nu pas kwamen! Een jongetje kon alleen nog maar liggen, een meisje die voor pampus in een rolstoel lag en een ander meisje die gewoon echt gek was. Ze bleef dingen roepen en had haar dat alle kanten opstond waardoor ze nog gekker leek. Waarschijnlijk laat ze absoluut niet toe dat iemand iets aan haar doet, en ook veel te veel beweegd. Ze was zelfs een beetje eng. Bovendien was het heel triets om te zien. Waarom komen ze zo laat? Het ging hier trouwens ook een stuk minder vriendelijk dan in het ziekenhuis in Sunyani vond ik. Ik zou volgens mij ook gek worden als zuster met al die moeders om me heen.
Maargoed, na lang wachten moeten we donderdag weer terug komen en hopelijk kunnen ze dan meteen de testen doen...
.
)